ยังคงอยู่กับโปรแกรม 'ความหว่อง' ของโปรเจกต์รีมาสเตอร์ 4K ผลงานของผู้กำกับ หว่องกาไว และสัปดาห์นี้ก็เป็นคิวของ Fallen Angels นักฆ่าตาชั้นเดียว หลังจากที่คอหนังบ้านเราได้ชม In the Mood for Love กับ Happy Together กันในโรงไปแล้วในปีนี้ โดยเรื่องนี้เล่าถึงบรรยากาศของฮ่องกงยามค่ำคืน ที่ใครก็สามารถตกเป็นเหยื่อของความเหงาได้ ไม่เว้นแม้แต่มือปืนเลือดเย็น
Fallen Angels เป็นหนังปี 1995 ที่หว่องกาไวถือว่าทิ้งตอนจบได้สวยงามและน่าพึงพอใจที่สุดจากผลงานทั้งหมดของเขา ซึ่งตัวละครหลักก็ไม่ได้มีแค่หนุ่มนักฆ่าเท่านั้น แต่ยังมีสาวลึกลับ 'พาร์ตเนอร์มือปืน' สาวผมทองลุคก๋ากั๋นที่ดูจะเต็มไปด้วยอดีตอันไม่สมหวัง หนุ่มใบ้ที่ชอบสวมรอยเป็นเจ้าของร้าน และสาวติสต์ที่เพิ่งอกหักจากแฟนหนุ่ม โดยทุกตัวละครล้วนเคยประสบพบเจอความรัก แล้วก็ต้องปล่อยให้มันผ่านพ้นไปทั้งสิ้น
หว่องกาไว และผู้กำกับภาพคู่ใจ คริสโตเฟอร์ ดอยล์ เลือกที่จะใช้การจับภาพแบบใกล้ตัวละครมาก ๆ ผ่านเลนส์มุมกว้าง เพื่อแสดงถึงความ 'ยิ่งใกล้ก็เหมือนยิ่งไกล' เป็นการทิ้งระยะความเหงาด้วยงานวิชวล ซึ่งที่สุดแล้วก็ถือเป็นสุนทรียะที่ลงตัวอย่างน่าประหลาด นอกเหนือจากการจัดแสงเงาและคัลเลอริงตามสไตล์หว่อง ๆ ของพวกเขาแล้ว
เป็นไปได้หรือไม่... ว่าถ้าตัวละครเหล่านี้ใน Fallen Angels ไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับความรักแล้ว พวกเขาจะไม่ต้องเจ็บต้องเหงา ในยามที่บรรยากาศหม่น ๆ ปกคลุมมุมมืดของฮ่องกงอย่างในหนัง? เป็นไปได้หรือไม่... ว่าถ้าความรักไม่เคยเกิดขึ้น พวกเขา -เหล่า Angels- จะไม่ต้อง Fall หรือ Fallen อย่างที่เป็นอยู่? แต่ก็ด้วยความเป็นผลงานของหว่องกาไวนี่เอง ที่ถ้าความรักมันเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วไม่ดับไป ก็คงไม่สามารถเรียกได้เต็มปากว่าเป็น 'หนังหว่อง' ที่แท้จริงหรอก
"ผู้คนมักตกหลุมรักครั้งแรกตอนเป็นวัยรุ่น ผมคงเติบโตช้ากว่าคนอื่น หรือไม่ก็เลือกมากไปเอง ในที่สุดวันที่ 30 พ.ค. 1995 ผมก็ได้ตกหลุมรักเป็นครั้งแรก คืนนั้นฝนตก พอผมได้เห็นเธอเข้า ก็รู้สึกไปว่าตัวผมนั้นเหมือนร้านค้า และเธอเป็นผม ที่ก็มักจะเข้าร้านไปโดยไม่บอกกล่าว ผมไม่รู้ว่าเธอจะอยู่ในร้านนานแค่ไหน รู้แต่ว่ายิ่งอยู่นานเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"
แน่นอน... ไม่มีอะไรอยู่ได้นานนัก โดยเฉพาะกับหนังหว่อง
Fallen Angels นักฆ่าตาชั้นเดียว ฉบับรีมาสเตอร์ เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ 26 พ.ย.
