อาทิตย์สุดท้ายของการจัดแสดงนิทรรศการของ กวิตา เอกตระกูล ที่ตั้งคำถามว่า ถ้าต้นไม้หรือดอกไม้แทนถึงคนคนหนึ่ง ถ้าดอกเดซี่แทนตัวเรา ดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ กำลังเติบโตและผลิบานอย่างสวยงาม มันดูน่ารักในสายตาของคนนอก แต่ลองดูข้างในกระถางนั้นสิ คุณเห็นอะไร?

 

ห้องสีขาวที่ปกคลุมด้วยพลาสติกซิปล็อก บันไดที่ทำขึ้นด้วยซองยานอนหลับที่ถูกแกะกินไปแล้ว ห่วงที่ทำขึ้นจากใบฉลาก จากกล่องยา รวมไปถึงไฟที่ใช้ส่องห้องนี้ที่ห่อหุ้มด้วยใบฉลากยา ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่เป็นความเจ็บปวดที่เรากำลังเผชิญและต่อสู้กับโรคซึมเศร้า

 

 

---

 

 

นิทรรศการที่จัดแสดงผลงานของ เถกิง พัฒโนภาษ ที่ชวนผู้ชมไปร่วมสำรวจวิสัยทัศน์แห่งความลวงตาที่จะกระตุ้นแรงเร้าทางความคิด ผ่านการรับรู้ผ่านมุมมองกล้องจุลทรรศน์ที่ชวนสะท้อนทั้งความเป็นโพรงภายในร่างกาย หรืออาจคือเค้าโครงแห่งสเปซ ณ ที่ซึ่งหลุมดำ และสสารมืดปรากฏเป็นความกลวงเปล่า

 

 

---

 

 

นิทรรศการภาพวาดสีน้ำครั้งแรกของ patchlom  ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากบรรยากาศอบอุ่นของ Portsbkk ร้านกาแฟย่านท่าเตียน โดยนิทรรศการครั้งนี้ก็จัดแสดงในพื้นที่ของคาเฟ่ Portsbkk ให้ผู้ชมได้ทั้งดื่มด่ำกับงานศิลปะและกาแฟแก้วโปรดไปพร้อม ๆ กัน

 

 

---

 

 

 

นิทรรศการจัดแสดงผลงานศิลปะแบบมีส่วนร่วม ที่ขานรับท่วงทำนองระหว่าง อัตลักษณ์ การเป็นส่วนหนึ่งร่วมกัน กับความรู้สึกต่อความหมายของคำว่า 'บ้าน' ผ่านงานปักเย็บที่ร้อยเรียงเรื่องราวเข้าด้วยกัน สร้างสรรค์ขึ้นจากความตั้งใจของศิลปินที่คิดจะช่วยเหลือและพยายามเข้าใจสถานการณ์ของผู้ลี้ภัยที่มีอยู่ตามแนวตะเข็บชายแดนของไทยเมียนมา ศิลปิน จักกาย ศิริบุตร และชุมชนชาวไทยใหญ่จากหมู่บ้าน กุงจ่อ ค่ายผู้ลี้ภัยอย่างไม่เป็นทางการ ได้ร่วมกันสรรค์สร้างผลงานขึ้นในระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา พวกเขาได้ถ่ายทอดเรื่องราวความคิดและนิยามแห่งคำว่าบ้าน ความหวัง และความกลัว ผ่านการปักเย็บ และตอนนี้ผู้ชมก็จะได้มีส่วนร่วมไปกับการสำรวจความรู้สึกต่อเรื่องราวที่ได้เห็นได้อ่านและสัมผัส งานศิลปะเหล่านี้จะถูกนำไปจัดแสดงตามสถานที่สาธารณะต่าง ๆ ทั่วประเทศ

 

 

---

 

 

 

"... ความรู้สึกบางอย่างล่องลอยอยู่ในอากาศราวกับเสียงกระซิบของสายลมพัดผ่าน เป็นเพียงเสียงแผ่วเบาที่อาจไม่มีใครได้ยินหรือสนใจฟัง แต่ฉันได้ยินมันเสมอ ทั้งในยามตื่นหรือยามหลับฝัน..." - ถ้อยคำศิลปิน ธารธารา สุดาดวง งานนิทรรศการที่จัดแสดงนี้นำเสนอชุดงานจิตรกรรมสีน้ำมันบรรยากาศละมุนชวนฝัน ที่มีตัวละครหลักเป็นเด็กหญิงผมม้าแบกสัมภาระเดินทางร่วมกับลิงน้อยคู่ใจ ผลงานแต่ละชิ้นคล้ายเป็นบันทึกภาพเหตุการณ์ในสถานที่แต่ละแห่งระหว่างที่เธอกำลังเดินทางสู่จุดหมายปลายทาง 

 

---

 

 

"... ไม่ต้องมีคำอธิบายว่ารูปสื่อถึงอะไร เพราะรูปไม่ได้ทำไว้เพื่อให้เข้าใจ แต่มีไว้เพื่อให้รู้สึกถึง ความเข้าใจเป็นเรื่องของตรรกะ ส่วนความรู้สึกเป็นเรื่องของพลังงาน มันคล้ายกับการยืนดูความงามของหมู่เมฆ ไม่จำเป็นต้องถามฟ้าว่า เหตุใดจึงปั้นหมู่เมฆให้เป็นรูปนั้นรูปนี้ ยิ่งตั้งคำถามยิ่งห่างไกลจากการรู้สึกถึง ยิ่งรู้สึกยิ่งห่างจากการตั้งคำถาม ไม่มีสวย ไม่มีว่าไม่สวย มีแต่การยอมรับความเป็นจริงอย่างที่มันเป็น ไม่ใช่อย่างที่เราอยากให้เป็น..."

 

นิทรรศการที่จัดแสดงผลงานของ จิรายุ ตันตระกูล นำเสนองานนามธรรมที่เกิดจากการรวมตัวกันของเนื้อสีและเม็ดทรายจำนวนมหาศาล เคลื่อนตัวเกาะกลุ่มผสานเข้าเป็นเนื้อเดียว ทั้งรุนแรงพุ่งพล่าน คืบคลานเนิบนาบ กระจัดกระจายแตกซ่านบนผืนผ้าใบ อณูของสีและเม็ดทรายเหล่านั้นแทนบันทึกภาวะ ณ ขณะหนึ่งของศิลปินในฐานะมนุษย์ที่กำลังแสวงหาความจริงของชีวิต

 

ช่วงเวลาคู่ขนานของชีวิตการเป็นนักแสดงตลอดระยะหลายปีที่ผ่านมาของจิรายุ เขาสร้างพื้นที่ลับที่เปรียบเสมือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ในพื้นที่แห่งนี้เขาได้บ่มเพาะพลังบวกให้กับจิตใจ ร่างกาย และสติปัญญา ใช้เวลาอยู่กับการทบทวน ไตร่ตรองและบันทึกความคิด ความรู้สึกผ่านตัวอักษรและภาษาภาพ เขาได้ทุ่มเทแสวงหาหนทางแห่งปัญญาเพื่อสร้างภาวะสำนึกรู้ และได้แสดงออกภาวะ ณ ขณะเวลานั้นออกมาเป็นงานศิลปะในรูปแบบนามธรรม Abstract Expressionism ซึ่งอาจจะเรียกได้ว่าเป็นรูปแบบที่ศิลปินโต้ตอบได้อย่างอิสระและมีพลังที่สุดในเวลานี้