ถ้อยความจากศิลปิน "ผมเริ่มทํางานชุดนี้ในระหว่างช่วงปลายปี พ.ศ. 2560 จนถึงปี 2562 โดยมีชุดความคิดเชื่อมโยงต่อเนื่องมาจากผลงานในนิทรรศการ Simple-Truth ปี 2560 ภาวะแห่งความคิดผุดขึ้นมาจากความสนใจในสภาวะจิตใจในแต่ละช่วงเวลาของชีวิตที่ต่างกันไป ความทรงจําจากการอ่าน ฟัง และการสัมผัส ได้ส่งผลต่อมโนภาพที่ปรากฏขึ้นเป็นอย่างมาก อันเกิดขึ้นจากจุดเริ่มต้นที่เรียกว่าภาวะแห่งความจํา อันเป็นปัญญาในระดับพื้นฐานที่มนุษย์ธรรมดาพึงมีได้เป็นประการแรก ก็ถือเป็นช่วงหนึ่งแห่งการเรียนรู้ของผมที่ได้ทดลองสร้างงานออกมาในเชิงสัญญะร่วมกับภาพจิตรกรรมภูมิทัศน์"

 

---

 

 

 

นิทรรศการ Dream Hero (ฮีโร่ในฝัน) โดยศิลปิน เทวพร ใหม่คงแก้ว เป็นการกลับมาอีกครั้งกับการแสดงเดี่ยวครั้งที่ 3 กับนัมเบอร์วันแกลเลอรี ผลงานในชุดนี้ศิลปินได้เลือกใช้จิตรกรรมฝาผนังที่สะท้อนถึงเรื่องราวและวิถีชีวิตในยุคนั้น ๆ บวกกับจินตนาการจากวัยเด็กของศิลปินที่ชื่นชอบซูเปอร์ฮีโร่ต่าง ๆ นำมาประกอบสร้างเป็นผลงานที่ถ่ายทอดเรื่องราวของความเหลื่อมล้ำในสังคมไทยปัจจุบัน ซึ่งเป็นสิ่งที่แก้ไม่ได้  และในมุมมองของศิลปินเองคิดว่า คงจะไม่มีทางหมดไปจากสังคมไทยแน่นอน และจากปัญหาดังกล่าว ได้ส่งผลกระทบเป็นทอด ๆ คนรวยเอาเปรียบคนจน คนมีอำนาจรังแกคนธรรมดา สิ่งนี้จึงเป็นปัญหาอันไม่รู้จบ 'ฮีโร่ในฝัน' จึงมาจากการที่ตัวศิลปินเกิดความคิดว่า "ถ้าหากมีฮีโร่ต่าง ๆ ที่มีอยู่ในภาพยนตร์หรือการ์ตูนที่เราชอบให้มีอยู่จริงก็คงจะดี คงจะช่วยแก้ปัญหาอะไรหลาย ๆ อย่างได้อย่างเป็นธรรม" ราวกับเป็นตัวแทนในการจัดการกับความไม่ยุติธรรมในสังคมไทย ซึ่งมันก็คงเป็นได้เพียงแค่ในจินตนาการเท่านั้น

 

---

 

 

นิทรรศการที่จัดแสดงผลงานที่สะท้อนมุมมองของศิลปินที่มีต่อชีวิตประจำวัน เนื่องด้วยในวันวันหนึ่ง เราต้องพบเจอกับปัญหามากระทบในชีวิตประจำวัน จนบางครั้ง รู้สึกอยากปล่อยวางทุกสิ่งที่เป็นอยู่ในขณะนี้ จึงอยากพาตัวเองได้ไปหลบซ่อนจากปัญหา เป็นที่มาของ หัวข้องานเรื่อง HIDE&SEEK ที่เป็นการพาตัวเองหลบซ่อนจากปัญหาที่พบเจอ ด้วยการทำในสิ่งที่ศิลปินชื่นชอบ นั่นก็คือ การฟังเพลง เพราะการฟังเพลงเป็นกิริยาง่าย ๆ ที่ใครก็สามารถทำได้ ทำแล้วรู้สึกสบายใจดี ศิลปินจึงนำเสนองานเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเพลง เพื่อเชิญชวนทุกคนมาหลบซ่อนผ่านบทเพลงที่เราชอบด้วยกัน

 

---

 

 

"มนุษย์ไม่ได้เป็นสัตว์สังคมหรอก เรามารวมกันก็เพราะกลิ่นของอาหารและไฟที่สว่างไสวเท่านั้น" คือแนวคิดของผลงานชุดนี้ ที่ศิลปินตั้งใจเล่าเรื่องเกี่ยวกับการมารวมกันของพวกมนุษย์ภายใต้สังคมแห่งอาหาร ความอบอุ่น และแสงสว่าง แต่เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง เราก็สนุกกับมันจนลืมความสำคัญบางอย่างไป จากการที่กินเพื่ออยู่รอด กลับเป็นการใช้ชีวิตเพื่อได้กิน กินและก็กิน

 

---

 

 

นิทรรศการที่เกิดจากความต้องการของศิลปินที่อยากพูดถึงความรักที่เกิดขึ้นหลายแบบ โดยมีแรงบันดาลใจจากความรักที่ศิลปินได้ไปพบเจอ ทั้งในฐานะของที่ปรึกษา และเหตุการณ์พบเจอกับตัวเอง บางครั้งสถานการณ์ของที่ปรึกษาก็มักจะมองหาทางออกที่คิดว่าดีโดยเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง เราจะค้นหาทางออกเหมือนกับว่าคนเรามีทางเลือกอยู่หลายทาง แต่ผลสุดท้ายแล้วทุกคนมักเลือกทางตามใจตัวเองเสมอ ซึ่งจริง ๆ แล้วเราไม่สามารถไปตัดสินว่าทางที่เขาเลือกเป็นทางที่ถูกหรือผิด โดยวัดจากประสบการณ์ของเรา เพราะเราอาจจะเอาเกณฑ์ของเราไปตัดสินสถานการณ์ของเขา

 

---

 

 

หลายปีที่ผ่านมา เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองเรา นับวันจะท้าทายความอดทนขึ้นทุกที นานแค่ไหนแล้วที่เราถูกสอนให้สงบเสงี่ยมเจียมตัว ต้องเชื่อในสิ่งที่เขาบอกให้เชื่อ ห้ามถาม ห้ามสงสัย  นานแค่ไหนแล้วที่เราได้แต่กำหมัดกัดฟัน นับเลขในใจซ้ำไปซ้ำมาเพราะไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ พวกเขาทำให้เราสยบ ทำให้เรากลัวและเราก็กลัวกันจริง ๆ เพราะพวกเขาเอาจริง ถึงตอนนี้ มองไปรอบตัว ฟังเสียงกระซิบที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากผู้คนมากมายที่รู้สึกแบบเดียวกัน ว่าเราต้องนับหนึ่งไปถึงอีกเท่าไหร่ ถึงสิบ? ถึงร้อย? ถึงพัน? มันจะไม่มีวันจบสิ้น ตราบใดที่เรายังยินยอมพร้อมใจก้มหน้านับเลขต่อไป

 

One to ten, no more! ได้เวลาที่เราจะเปล่งเสียงออกไปพร้อมกัน!

 

---

 

 

นิทรรศการกลุ่มที่จัดโดยกลุ่ม MANIFESTO AGENDA SUMMIT ผู้ปฏิบัติงานศิลปะที่อยู่เบื้องหลัง KHONKEAN MANIFESTO ซึ่งเปิดตัวในเดือน ต.ค. เมื่อ 2 ปีก่อน จนมาปีนี้ได้ขยายพื้นที่ปฏิบัติการไปยังจังหวัดอุบลราชธานี ภายใต้ชื่อ UBON AGENDA โดยส่วนมากการปฏิบัติการณ์ทางศิลปะของ MANIFESTO AGENDA SUMMIT จะจัดขึ้นทุก 2 ปี ในสถานที่นอกรีตที่ไม่ใช่ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวในแกลเลอรีหรือพิพิธภัณฑ์ เพื่อให้ศิลปินได้ฝังตัวอยู่กับผู้คนในท้องถิ่นที่ต้องผจญกับปัญหาการถูกกดขี่จากอำนาจเบื้องบนและนำเสนอเรื่องราวที่เป็นเอกลักษณ์ผ่านการมีส่วนร่วมของพลเมืองธรรมดา 

 

STATUS in STATU ไม่เพียงแต่เป็นปฏิบัติการศิลปะในมหานครเท่านั้น แต่คือคำประกาศเชิญชวนให้นักปฏิบัติการศิลปะและทุกคนมาร่วมเป็นพยานในการสร้างความเคลื่อนไหวทางศิลปวัฒนธรรม ในเชิงปฏิบัติการทางศิลปะในพื้นที่ต่าง ๆ ให้กระจ่างสว่างตากับผู้คนชนสามัญ

 

---

 

 

 

อิเวนต์ที่กินเวลาต่อเนื่องยาว 3 วัน และเป็นเหมือนบทส่งท้ายของโปรเจกต์ ถึง ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ที่ริเริ่มโดย จุฑา มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 กิจกรรมทั้งหมดในงานระบำอยู่รอบสปีชและตัวบทต่าง ๆ ที่ใช้กระบวนวิธี 'ซักซ้อม' มาคลี่ขยายผลงานผ่านกิจกรรมการอ่านออกเสียง การพูด การแสดง การเขียน และการพิมพ์ ในช่วงเวลา 3 ปี ของโปรเจกต์ ถึง ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ได้คลายและเคลื่อนตัวเองจนกลายเป็นผลงานในรูปแบบหลากหลาย บทส่งท้ายนี้จึงเป็นเหมือนกับการรวบรวมสิ่งที่หลงเหลืออยู่อีกครั้ง พร้อม ๆ กันนั้น มันช่วยประเมินความสัมพันธ์ทางตำแหน่งแห่งที่เสียใหม่ นั่นคือการไต่ถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างความหนาเตอะและความแหลมคม ความเหินห่างและความใกล้ชิด ความสันโดษและความเป็นกลุ่มก้อน

 

---

 

 

 

"ความฝันบางครั้งก็สั่นไหว ไม่มั่นคง พลิกกลับเพื่อเริ่มต้นใหม่ แล้วก็ตื่นมาสู่ความไม่แน่นอนในโลกจริง" - พินรี สัณฑ์พิทักษ์

 

มูลนิธิ 100 ต้นสน เชิญเราไปชมนิทรรศการศิลปะ HOUSE CALLS โดย พินรี สัณฑ์พิทักษ์ ศิลปินร่วมสมัยชาวไทยที่ทำงานศิลปะอย่างต่อเนื่องมากว่า 3 ทศวรรษ ทั้งในรูปแบบจิตรกรรม, ประติมากรรม, ศิลปะจัดวาง รวมไปถึงผลงานที่เปิดให้ผู้เข้าชมงานมีส่วนร่วม โดยเป็นเวลากว่า 10 ปีแล้ว ที่พินรีจัดแสดงนิทรรศการเดี่ยวในกรุงเทพฯ โดยครั้งนี้ พินรีกลับมาพร้อมกับผลงานศิลปะจัดวางขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยประติมากรรมหลายร้อยชิ้น ซึ่งไม่เคยถูกจัดแสดงที่ใดมาก่อน HOUSE CALLS เล่ามิติอันซับซ้อน ของความเป็นบ้าน ทั้งในสถานะของการเป็นที่อยู่อาศัยของคนในครอบครัว สถานที่จัดเก็บวัตถุบันทึกความทรงจำ ศูนย์กลางอันเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ไปจนถึงสถานะอันอ่อนไหว และเป็นนามธรรมของความเป็นบ้าน ศิลปินเปรียบเปรยตัวบ้านประหนึ่งบทกวีอันนิ่งงัน ที่อาจถูกบางสิ่งบางอย่างรบกวน หรือทำให้สั่นไหวได้อย่างไม่รู้ตัว การหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ระหว่างความสงบนิ่งและสั่นสะท้าน เกิดขึ้นวนซ้ำ ประหนึ่งความไม่แน่นอนของโชคชะตา ในชีวิตประจำวันของผู้คน ที่อาศัยอยู่ภายใน

 

---

 

 

นิทรรศการคู่โดยศิลปินร่วมสมัยและศิลปินนามธรรม พิชัย พงศ์เสาวภาคย์ และ สุดาภรณ์ เตจา เป็นการถ่ายทอดมุมมองของศิลปินทั้งสองในช่วงการแพร่ระบาดของโรคโควิดในประเทศไทย สะท้อนแนวคิด พิชัย พงศ์เสาวภาคย์ นำพาประสบการณ์การก้าวข้ามเส้นขอบความตายจากความเจ็บป่วย ความทุกข์ทรมานจากโรคลำไส้ และการต่อสู้ตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดในช่วง พ.ร.ก. ฉุกเฉิน จุดชี้เป็นชี้ตายที่สำคัญนี้ทำให้ศิลปินตั้งคำถามถึงพฤติกรรมการใช้ชีวิตในอดีต เวลาที่สูญเสีย และคุณค่าของเวลาในขณะยังมีชีวิตอยู่ ความเชื่อมโยงของสถานการณ์ กฏเกณฑ์ และเวลา ล้วนเป็นปัจจัยแปรผันเชิงบังคับที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไป

 

ในขณะที่ สุดาภรณ์ เตจา ถ่ายทอดมุมมองชีวิตจากการที่ได้ใช้เวลาในช่วงการกักตัวลองสำรวจสิ่งรอบตัวและพบเจอการต่อสู้เอาชีวิตรอดของสิ่งมีชีวิตที่ได้มาเกี่ยวข้องอย่างบังเอิญ ช่วงเวลาที่ได้เฝ้ามองการให้กำเนิดของสิ่งมีชีวิต เฝ้าฟูมฟักดูแลและสังเกตเห็นการเจริญเติบโตในทุกขณะ ทำให้เกิดความสุขเล็ก ๆ ในชีวิตที่ช่วยเยียวยาจิตใจ ลืมถึงความทุกข์ไปชั่วขณะ สะท้อนให้ศิลปินตั้งคำถามกับลำดับความสำคัญของความรู้สึกต่าง ๆ ในชีวิต และลองถอยกลับมามองชีวิตในภาพใหญ่ในช่วงที่มีเวลาล้นเหลือ 

 

---

 

 

ศิลปิน ดีไซเนอร์​ และคนทำงานสร้างสรรค์หลายคนเป็น 'นักสะสม' ตัวยง บางคนสะสมหนังสือ บางคนสะสมแผ่นเสียง เทป ซีดี บางคนมีคอลเลกชันของเล่นเพียบ ในขณะที่บางคนมีเสื้อผ้าและเครื่องประดับ เครื่องครัว ไปจนถึงงานเซรามิกสวย ๆ เต็มไปหมด งานนี้เขาจึงจัดขึ้นเพื่อชวนให้เหล่าศิลปินนำของสะสมที่ล้นบ้านเหล่านี้มาเปิดใจขายของกัน ไม่ว่าจะเป็นเพราะสภาพคล่องที่เริ่มจะติด ๆ ขัด ๆ เป็นเพราะอยากจะเคลียร์บ้าน หรือเพราะอยากจะแลกเปลี่ยนของเก่าแล้วเอาของใหม่ไปใส่บ้านเพิ่มก็ตาม งานนี้เหล่าศิลปิน ดีไซเนอร์​ ครีเอทีฟ และนักสร้างสรรค์ด้านต่าง ๆ จะเอาสิ่งของที่เคยเป็นแรงบันดาลใจของพวกเขามาปล่อยต่อ ให้ทุกคนได้เดินชอปปิงอย่างเพลิดเพลินและรื่นรมย์ไปกับงานที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเป็นกันเองท่ามกลางสวนสวยอันร่มรื่น

 

---

 

 

หนัดกินผัก คอนเสิร์ตที่ทำตัวเสมือนว่าเป็นดินแดนที่โลกเคลื่อนช้าลง ด้วยดนตรีเนิบช้าต่างสไตล์ แต่มีจุดร่วมเดียวกันคือรอยยิ้ม นำทีมความเพลินโดย ศรีราชาร็อคเกอร์ส, Ju4e, Karma rhyme sound system, Beer true hollyday, ด.เดี่ยวอยากให้เธอยิ้ม และ แขกพิเศษจากเกาะเต่า ในงานมีโซนคืนกำไร พร้อมบุพเฟต์น้ำพริกและข้าวฟรีตลอดงาน  

 

---