คุยกับ พิเชษฐ กลั่นชื่น ศิลปินร่วมสมัยผู้คิดนอกกรอบจากพื้นฐานความรู้จริง

 

ถ้าแบบโบราณก็จะมีระบบความคิดที่ต้องเป็นแบบนั้น ถ้าหมายถึงของเก่า หรือที่เรียกว่าศิลปะไทยแบบประเพณี จะต้องครอบคลุมในส่วนของ ศาสนา พระมหากษัตริย์ หรือชาติ เพราะบอกเล่าเรื่องราวแค่นี้จริง ๆ  ถ้าเปลี่ยนฝั่งมาทางศิลปะไทยร่วมสมัย ก็จะบอกเล่าเรื่องราวของยุคสมัยปัจจุบัน พูดถึงผู้คนอย่างเช่น คุณ ผม เทคโนโลยี หรืออะไรต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นปัจจุบันขณะ

 

 

ก็เพราะนาฏศิลป์พูดถึงเรื่องราวเหล่านี้ไงครับ แต่ไม่ใช่ความผิดที่มีแค่เรื่องนี้นะ เพราะนาฏศิลป์ไทยมีตัวละคร คือ เทวดา นางฟ้า ยักษ์ ลิง เป็นต้น ถ้าหากเราอยากเล่าเรื่องอื่นเราต้องสร้างตัวละครขึ้นใหม่ และเราเองก็สามารถสร้างตัวละครขึ้นใหม่ได้ด้วย แต่เขาไม่ทำกัน แต่ผมทำ คือสมมติถ้าผมจะเอา BNK 48 มาเป็นตัวละครในนาฏศิลป์ของเราก็ทำได้ แต่ส่วนใหญ่ไม่มีใครกล้าทำ เพราะหากทำขึ้นมาแล้วอาจจะโดนดรามา หรือคำว่ากล่าวจากผู้หลักผู้ใหญ่ท่าน ๆ ทั้งหลาย นี่คือความน่ากลัวที่ทำให้วงการนี้ไม่มีสิ่งใหม่ เป็นเหมือนอำนาจนิยมผ่านงานศิลปะ ซึ่งถ้าใครทำผิดแบบแผน นั่นเท่ากับทุกอย่างผิดหมด

 

 

 

ในสายตาคนต่างประเทศนั้นคือใช่ แต่สายตาของคนไทยบอกว่าไม่ใช่ ในมุมมองทัศนคติงานอนุรักษ์แบบคนต่างประเทศจะมองว่า งานศิลปะแบบเรา คืองานที่ขับเคลื่อนไปข้างหน้า และสามารถต่อยอดไปสู่สิ่งอื่น ๆ ได้ แต่สำหรับในประเทศไทยมุมมองคือ ห้ามปรับ ห้ามเปลี่ยน ห้ามแตะ

 

 

จริง ๆ ก็มีนะ แต่ปัจจุบันนี้จะไม่ชัดเจนเหมือนสมัยก่อน ตอนนี้เป็นหลาย ๆ อย่างมาผสมรวมกัน เมื่อสังคม เทคโนโลยี หรือการสื่อสารเปลี่ยนสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ก็จะมีส่งผลให้ศิลปะเปลี่ยนตามไปด้วย

 

 

ก็คิดว่าสามารถทำเป็นอาชีพได้ เพราะศิลปะเป็นเรื่องที่สังคมส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าจะเลี้ยงชีพได้ และผมคิดว่าถ้าผมทำได้ก็จบ

 

 

 

ที่มาที่ไปของงานชุดใหม่อย่าง "พญาฉัททันต์"

แล้วตอนที่จะนำมาแสดงนี้เป็นตอนอะไร

ยกตัวอย่างความพิเศษในโชว์ครั้งนี้