หลังจากมีข่าวผลงานของสตูดิโอจิบลิจะได้มาสตรีมผ่าน Netflix ให้เราดู ต้องยอมรับว่าเราไม่ได้ตื่นเต้นเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่แฟนคลับค่ายนี้มาแต่เดิม แต่ด้วยกระแสความนิยมและความชื่นชอบของคนรอบข้าง เราเลยรู้สึกอยากรู้อยากลองเป็นพิเศษ ซึ่งพอได้ไปดูเองแล้ว วันนี้เลยขอเลือกเรื่องนี้ Only Yesterday ผลงานตั้งแต่ปี 1991 ที่บางคนบอกไม่ชอบ แต่บางคนก็บอกว่าเสียน้ำตาให้ซะมากมาย มาแนะนำต่อให้ชาวซอยมิลค์เลยแล้วกัน
Only Yesterday ได้ชื่อภาษาไทยว่า ในความทรงจำที่ไม่มีวันจาง หรือแปลตรงตัวจากชื่อญี่ปุ่นว่า ความทรงจำที่หยาดหยด โดย 'หยาดหยด' นั้น บอกเป็นนัยได้ว่าคือ 'หยดน้ำตา' นั่นเอง ถือเป็นการใช้ภาษาที่ยังไม่ต้องเริ่มดูก็รู้ว่าเนื้อหาจะกระทบหัวใจอยู่แล้ว ซึ่งแอนิเมชันเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของสาวโสดวัย 27 ปี จากกรุงโตเกียว ที่มีหน้าที่การงานเพียบพร้อมอยู่ในเมืองใหญ่เมืองนี้ แต่จู่ ๆ เธอก็เลือกที่จะเดินทางไปพักกับญาติที่ต่างจังหวัด เพื่อทำไร่ทำสวนและอยู่ห่างไกลจากชุมชนบ้าง
ระหว่างเดินทาง เธอหวนคิดถึงชีวิตวัยเด็กที่เคยอยากไปเที่ยวไกล ๆ เหมือนเพื่อนร่วมชั้น ซึ่งยิ่งเธอปล่อยชีวิตไปตามจังหวะของชนบทมากเท่าไหร่ ความทรงจำต่าง ๆ ในวัยเยาว์ก็ยิ่งพรั่งพรูเข้ามาหามากเท่านั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกความทรงจำจะน่าหวนนึกถึงขนาดนั้น เพราะในหลายห้วงเวลา เธอก็จำต้องนึกถึงความเจ็บปวดสมัยที่เธอยังไม่สามารถรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ด้วยเช่นกัน ขณะที่ชีวิตวัยผู้ใหญ่ตรงหน้าก็มีหลายอย่างที่ต้องตัดสินใจ
ส่วนตัวเรารู้สึกว่าการปล่อยให้เส้นเรื่องในอดีตกับปัจจุบันดำเนินไปคู่กันให้คนดูได้เห็น ถือเป็นการชักชวนให้คิดว่าเหตุการณ์ในอดีตนั้น มีอะไรที่สามารถทำให้แตกต่างออกไปได้บ้าง ซึ่งแน่นอนว่าชีวิตของเด็กคนหนึ่งย่อมต้องขึ้นอยู่กับครอบครัว กับพ่อแม่ซะมากกว่าคนอื่น ๆ จนเกือบจะเรียกได้ว่า อดีตของตัวละครเดินเรื่องแทบจะไม่ใช่ 'ของเธอ' เลย
'เมื่อวานนี้ไม่ใช่ของเรา' เป็นคำกล่าวที่แทบจะรวบชีวิตของ ทาเอโกะ ตัวเดินเรื่องคนนี้ ไว้ในประโยคเดียว และเมื่อเรื่องราวดำเนินไป มันก็สะท้อนให้เห็นความน่าจะเป็นที่ว่า ก็ในเมื่อเมื่อวานไม่ใช่ของเรา แต่ก็ยังจะมีพรุ่งนี้ที่เป็นของเราอยู่เสมอ และสิ่งที่ทาเอโกะไม่เคยได้เลือกเอง กลับมาถูกปลดปล่อยในช่วงท้าย ที่ตัวเธอมีโอกาสจะเลือกสิ่งที่ต้องการแบบไม่มีใครมาขวางได้ ทั้งที่มันไม่ใช่ชอยส์ที่คนอย่างเธอน่าจะคิดเลือกได้เลย
สำหรับเรา Only Yesterday เป็นเรื่องราวของผู้ใหญ่ที่โหยหาอดีต ไม่ว่าจะโหยหาเพื่อจะนึกถึงมันจนขึ้นใจอีกครั้ง หรือเพื่อกลับไปแก้ไขบางอย่าง ซึ่งไม่เพียงกับตัวละครเท่านั้น แต่ความโหยหาอดีตที่ว่าได้ส่งมาถึงคนดูด้วย แม้ว่าชีวิตของเราจะไม่ได้มีส่วนไหนคล้ายกับตัวละครในเรื่องเลยก็ตาม นี่คือพลังแห่งการ์ตูนจิบลิสินะ
ใครที่กำลังรู้สึกอยากรื้อบ้านหรือค้นอ่านไดอารีเก่า ๆ เราว่าการดูหนังเรื่องนี้ก็น่าจะให้ความรู้สึกประมาณนั้นอยู่ไม่มากก็น้อย เราเลยอยากชวนแฟน ๆ แอนิเมชันมาปล่อยอารมณ์ไปกับทาเอโกะ แล้วรอดูว่าจะรู้สึกยังไงเมื่อหนังจบลง
Only Yesterday สตรีมทาง Netflix
