เชื่อว่าคนรักสารคดีต้องเคยผ่านตาคอนเทนต์เกี่ยวกับหนึ่งในปัญหาใหญ่ของสังคมอเมริกันอย่างเรื่องคนไร้บ้านมาบ้าง ไม่ว่าจะเป็นสกูปข่าวหรือคอนเทนต์ YouTube ก็ตาม ด้วยความที่มันไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร แต่วันนี้เราอยากแนะนำคอนเทนต์ใหม่บนสตรีมมิงที่บอกเล่าประเด็นไม่ใหม่ประเด็นเดียวกันนี้นี่แหละ ชื่อว่า Lead Me Home กลับบ้าน เป็นสารคดีความยาว 39 นาที ที่ฉายภาพความไม่สวยงามของชีวิต ผ่านงานภาพที่สวยงาม ขัดกับเนื้อหาสุด ๆ ดูแล้วยิ่งมีผลต่อใจขึ้นไปอีก
Lead Me Home พาคนดูไปรับรู้รับทราบประสบการณ์หลายมุมมองจากคนไร้บ้านที่ตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยเหตุผลต่าง ๆ อย่างไม่ตัดสิน เพื่อลบล้างทัศนคติของผู้ที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์นี้จริง ๆ และนำเสนอว่าเมืองแห่งโอกาส หรือ 'อเมริกัน ดรีม' ที่เรียก ๆ กันอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะเอื้อมคว้ามาได้ และคนที่ไม่มีโอกาสก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ดิ้นรน หรือไม่พยายามใด ๆ เพราะก็แน่นอนอยู่แล้วว่าถ้าเลือกได้คงไม่มีใครอยากใช้ชีวิตในเต็นท์ริมถนนไปเรื่อย ๆ แบบนี้
"เดือนพฤศจิกายนปี 2016 พี่ชายให้ผมไปอยู่โฮสเทลสัก 2-3 เดือน ผมไม่อยากเป็นภาระเรื่องค่าใช้จ่าย เลยเริ่มออกมาใช้ชีวิตข้างถนน"
ลูอิส ริเวรา มิแรนดา พูดประโยคนี้ขึ้นพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาไปด้วย หลังจากที่ทีมงานสอบถามเรื่องราวว่าทำไมถึงกลายมาเป็นคนไร้บ้าน ซึ่งนี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งของสถานการณ์ที่คนกลุ่มนี้เจอเท่านั้น ในบางกรณี เหตุผลทางเศรษฐกิจสังคมที่บีบบังคับอาจมาในรูปของปัญหาทางจิต ความเจ็บไข้ได้ป่วย ความทุพพลภาพ ยาเสพติด การล่วงละเมิดทางเพศ หรือแม้แต่ภาวะเกลียดกลัวผู้มีความหลากหลายทางเพศ
สารคดีเรื่องนี้โฟกัสที่เมืองสำคัญทางชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกาอย่าง ลอสแอนเจลิส ซานฟรานซิสโก และซีแอตเทิล ซึ่งล้วนแต่เป็นชุมชนเมืองขนาดใหญ่ที่ตลาดอสังหาริมทรัพย์เติบโตต่อเนื่อง และถือเป็นเมืองแห่งโอกาสสำหรับคนจำนวนมาก แต่ตลอดระยะเวลา 3 ปี ของการบันทึกภาพและเก็บข้อมูล ทีมงานกลับได้พบกับ 'ความไร้โอกาส' มากมาย เหมือนโลกคู่ขนานที่ไม่มีวันเชื่อมต่อกัน
Lead Me Home กลับบ้าน สตรีมทาง Netflix
