ฟีดสตรีมมิงเดี๋ยวนี้ชักจะฉลาดขึ้นเรื่อย ๆ พอเราดูคอนเทนต์มู้ดแอนด์โทนไหนเยอะ ๆ ก็จะแนะนำเรื่องต่อไปที่คิดว่าถูกใจเราได้เลย หนังเรื่องหนึ่งที่เราเพิ่งค้นเจอ ท่ามกลางคอนเทนต์สร้างจากเรื่องจริงที่แสนจะล้นฟีด ก็คือเรื่อง A Twelve-Year Night 12 ปี ฝันร้ายไม่ลืม ซึ่งเล่าถึงกลุ่มนักโทษการเมืองในอุรุกวัย ที่ถูกคุมขังเมื่อช่วงปี 70s ถึงต้น 80s ก่อนที่ไม่กี่คนในนั้นจะกลับสู่สนามการเมืองเมื่อถูกปล่อยตัว และมีเพียงหนึ่งในพวกเขาที่ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีในที่สุด
A Twelve-Year Night เป็นหนังปี 2018 เล่าเรื่องของ โฆเซ มูฮิกา ผู้ซึ่งกลายมาเป็นผู้นำประเทศอุรุกวัย และสมาชิกกลุ่มฝ่ายซ้ายทูปามาโร ที่ทั้งหมดถูกจับเข้าคุก ถูกละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างหนัก และถูกกลั่นแกล้งต่าง ๆ นานา สิ่งที่ (ในเรื่องนำเสนอว่า) ช่วยให้พวกเขารอดชีวิตมาได้มีเพียงการคิดคำนึงถึงครอบครัวที่รัก ที่รอให้นักโทษการเมืองทั้งหมดกลับบ้านอย่างปลอดภัย
ท่ามกลางฉากทรมานทรกรรมต่าง ๆ ภาพที่สวยงามและน่าจดใจที่สุดสำหรับคนดูอย่างเรา คือ ฉากเข้าเยี่ยมนักโทษทั้งจากลูกเมียและพ่อแม่ เพราะมันช่างเรียบง่าย และทิ้งอิมแพกต์ไว้ในหัวใจได้นานดีจริง ๆ กลายเป็นว่าตัวเราเองก็ลุ้นให้มีฉากชุ่มชื่นหัวใจแบบนี้แวะเวียนมาบ่อย ๆ ไปด้วยเลย
"ต่อให้ต้องคลานมาเยี่ยม แม่ก็จะมาเยี่ยมลูกให้ได้"
แม่ของหนึ่งในนักโทษพูดขึ้น ระหว่างฉากที่พวกเขาถูกกลั่นแกล้ง ซึ่งทำให้เราเห็นว่าการย้ายนักโทษในบางกรณีก็ไม่ได้เป็นไปเพราะ 'ความจำเป็น' แต่เป็นไปเพื่อ 'ความลำบาก' ในการเข้าเยี่ยมและเข้าถึงซะมากกว่า
ที่สุดแล้ว วิธีการที่น่ากลัวที่สุดของรัฐอาจไม่ใช่การจองจำร่างกายของผู้ไม่ยอมอ่อนข้อ เพราะความคิดความเห็นและหัวใจเสรีไม่ใช่สิ่งที่กำแพงและซี่กรงจะกักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ได้ แต่เป็นการทำลายความคิดจิตใจของคน ด้วยการขังเดี่ยวในที่มืดเป็นเวลานาน ๆ และพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้คิดถึง 'ชีวิตที่รออยู่' ไปจนหมด ซึ่งรวมถึงการทำให้ญาตินักโทษไม่สามารถเข้าเยี่ยมได้อย่างง่ายดายด้วย
"หลังโดนขังเดี่ยว 12 ปี พวกเขาได้รับการปล่อยตัว พร้อมกับการกลับมาของประชาธิปไตย"
A Twelve-Year Night ร่วมทุนสร้างโดยอุรุกวัย อาร์เจนตินา สเปน ฝรั่งเศส และเยอรมนี และเป็นผลงานตัวแทนประเทศอุรุกวัย เพื่อรับคัดเลือกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาหนังภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม แต่ไม่ผ่านถึงรอบเสนอชื่อ
A Twelve-Year Night สตรีมทาง Netflix
