Soimilk Talks! การกลับมาสุดสตรองของ Silly Fools!

 

วงร็อกระดับตำนานที่อยู่คู่บ้านเรามาถึง 2 ทศวรรษได้กลับมาอีกครั้งกับซิงเกิลใหม่ล่าสุด “แป๊ะอย่าร้อง” พร้อมกับนักร้องนำคนใหม่ (ริม กฤษณะ ปานดอนลาน) ภายใต้หน้ากากอันดุดัน ชวนให้สงสัยเหลือเกินว่าฟรอนต์แมนปริศนาคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร และแน่นอนว่ายังคงความเก๋าไว้ด้วยมือเบส (หรั่ง เทวฤทธิ์ ศรีสุข) และมือกีต้าร์ (ต้น จักรินทร์ จูประเสริฐ) จากยุคบุกเบิก รวมถึงมือกลอง (รัตน์ โกบายาชิ) มากความสามารถที่เพิ่งมาสมทบเมื่อ 3 ปีที่แล้ว

 

 

ริม: ก่อนหน้านี้ก็เป็นนักดนตรีคนนึงที่มีวงเป็นของตัวเอง เล่นดนตรี ทำเพลงมาโดยตลอด ติดตาม Silly Fools มาตลอดตั้งแต่เด็กๆ จนวันนึงมีการเปลี่ยนแปลงนักร้องตามยุคสมัย ต่อมาไม่นานทางวงก็ประกาศว่าจะมีการเปิด cover เพลงสูญญากาศ ก็เลยร่วมกับเพื่อนๆ อัดเพลงส่งประกวด แต่ผลออกมา...ไม่ได้รางวัล ไม่ได้อะไรเลย (หัวเราะ)

 

ต้น: จริงๆ ก็เป็นกรรมการด้วยตอนประกวดเพลงสูญญากาศ เราดูภาพรวมของทั้งวงมากกว่า แต่เห็นว่าริมเสียงเหมือนนักร้องเก่าแค่นั้นเอง พอดีเบน นักร้องคนเก่าเขามีปัญหาเรื่องเอ็นหัวเข่าสะสมมานานแล้ว จนหมอเตือนว่าถ้ายังกระโดดอยู่อาจจะลามไปถึงขั้นพิการ แต่งานโชว์ช่วงนั้นก็มีมารออยู่ มัดจำไว้เรียบร้อยแล้วด้วย หรั่งเห็นว่าริมโอเค ก็เลยชวนมา

 

หรั่ง: ตอนที่ฟังเพลงประกวดก็ได้ยินเสียงริม พอมาฟังก็จำหน้าได้ ตอนนั้นยังไม่มีหน้ากากนะ เลยคิดว่าริมมีความน่าสนใจ เลยให้อัดเพลงเก่ามาให้ฟัง ไปทำการบ้านมาเพลงนึง พอทุกคนได้ฟังแล้วก็คิดว่าน่าสนใจ ก็เลยเลือกคนนี้เลย

 

 

 

ต้น: ได้คุยกับฟองเบียร์และส่งเสียงร้องของริมให้ฟัง แล้วตัวฟองเบียร์ก็อยากเขียนเนื้อร้องให้มาตั้งแต่สมัยอยู่กับค่ายอื่นแล้ว ก็เลยได้มาลองทำเพลงด้วยกัน ใช้เวลาทำประมาณ 3-4 เดือน ค่อยๆ ทำควบคู่กับทัวร์แสดง พอได้แพทเทิร์นกลองก็ส่งให้รัตน์ซ้อมก่อนเลยเพราะเพลงนี้มันยาก ใช้กระเดื่องเดียวในการตี แล้วก็ฝึกกันมาเรื่อยๆ ทำเพลงมาเรื่อยๆ

 

 

ต้น: จริงๆ ไม่เกี่ยวอะไรกันเลย (หัวเราะ) แต่ฟองเบียร์ที่เป็นคนแต่งเพลงเขาอยากได้ชื่อแบบยุคเก่าๆ ก็เลยนึกถึง แล้วแต่แป๊ะ ขึ้นมา คือมันเกี่ยวกับตรงแค่คำว่าแป๊ะนี่แหละ ชื่อเพลงหลายๆ เพลงของ Silly Fools เก่าๆ ก็จะเป็นแบบนี้ อย่าง พี่สาวครับอัดผมที คือไม่เกี่ยวกันเลย

 

 

ต้น: สมัยก่อนจะออกเทปหรือจะเสนองานให้คนวงกว้างฟังนี่ยากมาก เพราะยุคนั้นไม่มีคอมพิวเตอร์ที่สามารถอัดบันทึกเสียงได้ นักดนตรีคนไหนที่อยากเสนองานตัวเองก็ต้องไปเช่าห้องอัดซึ่งแพงมาก เวลาปั๊มแผ่นมาก็ต้องไปยืนขายหน้างานคอนเสิร์ต มันเผยแพร่งานยาก คนรู้จักก็ยาก แต่สมัยนี้มันง่ายเพราะคอมพิวเตอร์สามารถทำโฮมสตูดิโอที่บ้านได้ อัพลงยูทูปได้ แต่เพลงต้องดีจริงคนถึงจะแชร์กัน อีกอย่างคือสมัยก่อนขายแผ่นมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ แต่ตอนนี้รายได้เดียวมาจากทัวร์คอนเสิร์ต ตัดเรื่องแผ่นทิ้งไปได้เลย เพราะคนไม่ค่อยซื้อกัน ชอบโหลดของฟรีมากกว่า

 

 

ริม: เล่นดนตรีเสร็จแล้วทุกคนก็จะแยกย้ายกลับบ้าน เพราะว่าไปทัวร์ก็เท่ากับไปเที่ยวอยู่แล้วนะ ถ้าวันพิเศษจริงๆ ก็จะไปรวมตัวกันที่บ้านใครสักคน ไม่บ้านนี้ก็บ้านนู้น

ต้น: ก็มีปาร์ตี้ที่บ้าน ชอบทำบาร์บีคิวกับหรั่งอยู่แล้ว เรื่องปิ้งย่าง เรื่องไฟนี่ไม่ต้องห่วงเลย (หัวเราะ) แต่จะไม่มีแบบนัดเจอกันหน้าสยามแล้วไปดูคอนเสิร์ตนู้นคอนเสิร์ตนี้กันนะ ไม่มีนะแบบนี้ อายุขนาดนี้แล้วจะให้ไปยืนดูก็ยังไงอยู่

 

หรั่ง: ส่วนมากก็เป็นงานจ้างทั่วไป ตามคลับ ตามบาร์ งานบวช งานแต่ง เล่นหมดทุกงาน (หัวเราะ)

ต้น: ปล่อยเพลงไปแล้วก็จะมีทัวร์ตามมา จากนั้นก็ทำเพลงใหม่ ตอนนี้ทำรอไว้แล้ว 2 เพลง วางแผนคอนเซ็ปต์ไว้หมดแล้ว จะอัดและปล่อยวนไปเรื่อยๆ ให้ครบ 10 เพลงอะไรก็ว่าไป แต่มีบอกใบ้อยู่ในเอ็มวีแป๊ะอย่าร้อง ลองไปดูให้จบ แล้วอีก 3-4 เดือนเจอกัน!