เที่ยวทะเลกับเพลงใหม่ของ ‘แม็กซ์ เจนมานะ’ และพูดคุยถึงการเติบโตทางดนตรีของคนสร้างงานและวงการโดยรวม

"ทุกคนคิดว่าฉันชอบเข้าป่า แต่ว่านาทีนี้ฉันอยากไปทะเล" เนื้อเพลงธรรมดา ๆ นี้จะดูไม่กวนเลย ถ้าไม่ได้ออกจากปากศิลปินเจ้าของเพลง วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า อย่าง แม็กซ์ ณัฐวุฒิ เจนมานะ ที่วันนี้กลับมาพร้อมซิงเกิล วันนี้ฉันอยากไปทะเล และทำให้เรารู้สึกว่าต้องมานั่งคุยกับเขาสักหน่อย ว่าที่มาที่ไปของผลงานล่าสุดมันเป็นยังไงแน่ พร้อมอัปเดตถึงแนวคิด วิธีทำเพลงในแบบ 'แม็กซ์ เจนมานะ' ศิลปินที่ถือได้ว่าเจนจัดในวงการดนตรีแล้ว

 

 

แม็กซ์: เพลงนี้ผมแต่งตอนช่วงโควิดรอบแรก ช่วงนั้นผมแต่งได้ทั้งอัลบัมเลย แต่ช่วงนี้ปล่อยทีละซิงเกิล เพลงนี้เป็นเพลงที่ 2 ต่อจาก โต๊ะจีน จะเป็นเพลงที่ชิลล์มาก ๆ แล้วก็ได้มีโอกาสทำงานร่วมกับ Seiko ด้วย ตอนแรกเขียนเพลงเสร็จก่อนนะ แล้วค่อยเข้าไปคุยกับเขาว่ามันน่าจะเหมาะกับนาฬิกาเขา ซึ่งก็เลยได้เป็นตัวเอ็มวีที่เราไปดำน้ำกัน ตัวเพลงเนี่ย... อยากจะล้อเลียนตัวเอง ผมเคยคุยกับสื่อไว้ว่าผมน่าจะทำอัลบัมใหม่ได้ก็ต่อเมื่อสามารถล้อเลียนตัวเองได้ ชิลล์กับตัวเองได้ เมกฟัน (make fun) ตัวเองได้ ไม่ซีเรียส ซึ่งอัลบัมนี้เป็นแบบนั้น คือไม่ซีเรียสเลย เริ่มพูดเรื่องโน้นเรื่องนี้ที่ไม่ใช่เรื่องตัวเองบ้าง

 

 

แม็กซ์: เมื่อก่อนซีเรียส (หัวเราะ) คือเพลงเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องส่วนตั๊วส่วนตัวน่ะ อันนี้จะเป็นเรื่องของมุมมองมากกว่า จะชิลล์ ๆ อย่างเพลงนี้ วันนี้ฉันอยากไปทะเล ก็เป็นการล้อ วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า แบบ... อย่างจะหักล้างมันน่ะ (หัวเราะ)

 

 

 

แม็กซ์: ไอเดียของเพลงมันมาจากการไปทะเล ผมสงสัยว่าทำไมคนอกหักมันต้องไปทะเลวะ ไปแล้วมันหายจริงใช่มั้ย คือไปแล้วมันชิลล์แหละ แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือธรรมชาติมันจะทำให้ลืมความเป็นตัวเราอะ ไปแล้วมันก็คงหายเศร้าจริง เพราะเมื่อเทียบกับทะเลตรงหน้าแล้ว ตัวเรามันเล็กนิดเดียว น้ำตาเรา เรื่องของเรา มันเค็มไม่เท่าน้ำตาในทะเลเลยเว้ย คือแบบ... เรื่องของเรามันเรื่องเล็กนิดเดียว และเราไม่ใช่คนแรกที่มาเศร้าที่ทะเล

 

 

แม็กซ์: ทะเลใต้... พีพี

 

 

แม็กซ์: นั่งเล่นปราสาททรายกับลูก

 

 

แม็กซ์: ซาชิมิ เพราะมันเป็นปลา

 

 

แม็กซ์: นาฬิกา Seiko ไงฮะ (ขายเก่งไปอีก!) อันนี้คือรุ่น Save the Ocean ครับ เป็นรุ่นพิเศษ สามารถดำน้ำได้ 200 เมตร

 

 

 

แม็กซ์: ผมว่าแก่นของดนตรีผมมันคือโฟล์กอะ... โฟล์กป็อปอัลเทอร์เนทีฟ คือผมเป็นคนชอบโฟล์กอยู่แล้ว ส่วนเนื้อเพลงก็จะเป็นแนวซาร์แคสติก (sarcastic) จะเสียดสี ๆ หน่อย ชอบแขวะอะไรงี้ แต่เวลาแขวะ เขาไม่ค่อยรู้ตัวกันเท่าไหร่แฮะ (หัวเราะ) อาจจะเนียนไปหน่อย แต่นั่นแหละ ผมยังคงเป็นแบบนั้นอยู่ อาจจะแขวะแรงขึ้นบ้าง

 

 

แม็กซ์: ใช่ครับ คือมันโตขึ้นทางดนตรี ทั้งซาวนด์ ทั้งเนื้อเรื่อง ดนตรีมันซีเรียสขึ้น แต่เรื่องน่ะไม่ได้ซีเรียส คืออย่างเรื่องการเมืองหรืออะไรที่หนัก ๆ น่ะ เรามาเล่าให้ไม่ซีเรียสได้หมดแหละ แต่กระบวนการคิดก็ยังเต็มที่ ยังผ่านการกลั่นกรองเยอะเหมือนเดิม

 

 

แม็กซ์: เราเรียนรู้เยอะขึ้นมาก จากประสบการณ์ด้วย ตอนนี้เรารู้กระบวนการทำเพลงต้นน้ำยันปลายน้ำแล้ว ว่าต้องทำอะไร ยังไงบ้าง สามารถปิดงานเองได้ เคาะงานเองได้ เขียนเพลงได้ แต่งให้คนอื่นได้ เปิดโปรดักชันเฮาส์แล้ว แล้วก็รู้ว่า เออ จริง ๆ แล้วมันก็แค่งานงานนึง แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนจากเดิมเลยคือพาร์ตที่ผมสนุกที่สุด ที่ผมยังรักอยู่ ก็คือการทำเพลงตัวเอง

 

 

แม็กซ์: ใช่ ๆ มีลูกช่วยเยอะเลย เรามองโลกไม่เหมือนเดิม โตขึ้น ไม่ได้เอาตัวเองเป็นที่ตั้งเหมือนเดิมแล้ว มองขาดขึ้น คือเราก็อยาก... ถ้าเราเอาเท่อย่างเดียว ลูกก็จะอี๋รึเปล่าวะ (หัวเราะ) สมมุติลุกอายุ 15 ไปฟังเพลงพ่อ แล้วจะเอามาล้อรึเปล่า อยากทำอะไรที่ดูคูลสำหรับลูกมากกว่า

 

 

 

แม็กซ์: ผมว่ามันเป็นยุคของตัวจริง ตัวจริงคือแบบ... คนที่กล้าเล่นของใหม่ ๆ ทำอะไรที่มันติดหู ส่วนเรื่องแพลตฟอร์มออนไลน์หรืออัลกอริทึมหน้าฟีดต่าง ๆ นี่มันก็พูดยากนะครับ เพราะศิลปินเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปอยู่ตรงไหน ทั้งค่ายเล็กค่ายใหญ่ ไม่มีใครควบคุมอัลกอริทึมหรือวิธีที่จะ 'ถูกเห็น' ได้เลย เพราะฉะนั้น ตัวศิลปินเลยจำเป็นต้องมีอะไรเฉพาะเจาะจง หรือพิเศษไปเลย คือต้องปั้นตัวเองให้ชัดเจนในภาพลักษณ์นั้น ๆ ไปเลยน่ะ เช่น ถ้าจะเป็นแจ๊ส แจ๊สอะไร? แจ๊สฟิวชันเหรอ? เดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนยุคก่อนที่ศิลปินโปรโมตให้ทุกคนทุกบ้านฟัง แบบแมส ๆ น่ะครับ ซึ่งทุกคนทำได้นะ ทุกค่ายทำได้ แต่ตัวจริงจะ stand out จะโดดเด่นออกมา อันนี้ไม่ใช่จะบอกว่าผมทำได้แล้วหรืออะไรนะ แต่ในฐานะคนฟัง ผมเห็นแบบนี้

 

 

แม็กซ์: ช่วงนี้ฟังฮิปฮอปครับ ผมกลับไปฟังพวก Eminem พวก The Roots ที่แบบ old school หรือถ้าใหม่ ๆ หน่อย ผมจะฟังเป็นร็อก เช่น The Neighbourhood ผมชอบอัลบัมใหม่เขา มันมีความป็อปขึ้น

 

 

แม็กซ์: ผมฟังร็อกเลย บริตร็อก อเมริกันร็อก ช่วงนั้นฟังแบบ... Papa Roach ฟัง Muse ฟัง Dream Theater ฟัง Linkin Park เลย เออ กลับมาที่ดนตรีช่วงนี้ อัลบัมใหม่ของ Kings Of Leon ดีมาก Pink Sweats ก็ดี ชอบ ผมชอบหลายอย่างเลย

 

 

แม็กซ์: ผมว่าประเทศเราพึ่งพาโชว์มากไปหน่อย ผมว่ามันไม่ดีกับระบบและไม่ดีต่อศิลปินเองด้วย คือตอนผมเพิ่งเข้ามานี่ผมไม่มีค่าย แล้วพองานมาก็มาทีเดียวพร้อม ๆ กัน ช่วงนั้นเสียงผมแย่ไปเลย เป็นปีสองปีเลยนะที่วนอยู่แบบนั้น ขึ้นลงเครื่องบินเป็นโหมดออโต้เลยอะ พูดชื่อจังหวัดผิดบ้างอะไรบ้าง ขึ้นไปยืนบนเวทีนี่คือไม่รู้สึกอะไรแล้ว มันเหมือนราคาที่ศิลปินได้มันต่ำด้วยแหละ คือโชว์ราคาถูก เวนิวไม่ดี ระบบไม่ดี คนมาดูก็ได้รับประสบการณ์ไม่ดี มันเลยกลายเป็นคัลเจอร์ที่ไม่ดีตามไปด้วย บางคนมาดูเพลงที่ร้านเหล้าเพราะอยากเมา อยากเจอเพื่อน ไม่ได้มาเพื่อฟังเพลง หรือถ้าจะฟังเพลงก็อาจจะอยากฟังแต่เพลงดัง แล้วพอศิลปินไม่มีเพลงดัง ก็ต้องพยายามทำเพลงดังให้ได้ ทำให้ดังทำแบบไหน? ก็ทำเพลงวน ๆ เหมือนเดิม ทำเพลงที่ตอนนี้น่าจะดัง อะไรแบบนี้ ก็วนไป... แล้วสเปซของคนที่อยากทำงานศิลปะจริง ๆ มันอยู่ตรงไหน? มันไม่มีอะไรไปต่อจากตรงนี้ได้อะ ฝีมือ เทคโนโลยี เพลง ความรู้คน คนที่มาฟัง ซึ่งมันไม่ได้ผิดนะ แค่มันจะวนอยู่ตรงนี้ คนเก่งอาจจะต้องไปโตที่อื่น ไปดังที่อื่น

 

 

แม็กซ์: ผมก็ไม่ได้คิดว่าเกาหลีดีทุกอย่างหรอกนะ แต่อย่างน้อยรัฐบาลเขาสนับสนุน คือเขารู้ว่าจะสร้างชาติจากอะไรได้น่ะ จากศิลปะ จากเพลง คือมันมีพื้นที่ให้เติบโต ซึ่งโตถูกวิธีหรือเปล่านั่นอีกเรื่อง แต่เขามีโครงสร้างไว้ให้แล้วไง ตรงนี้สำคัญ ส่วนประเทศเรา น่าเสียดายมาก มันไม่โครงสร้างคล้าย ๆ กันตรงนี้มาช่วย ทั้งที่นักดนตรีเราเก่งมาก

 

เป็นประเด็นที่น่าคิดเหมือนกันนะ จริงอยู่ที่ซิงเกิลใหม่ของหนุ่มแม็กซ์แสดงให้เห็นการเติบโตทางดนตรีที่ชัดเจน แต่สุดท้ายแล้วศิลปินคนหนึ่ง ๆ จะสามารถเติบโตได้แค่ระดับหนึ่งเท่านั้นนั่นแหละ และการเติบโตที่มีคุณภาพที่สุดอาจหมายถึงการที่ทุกคนเติบโตไปพร้อมกัน ในระบบที่ดี วัฒนธรรมวงการที่ดี เพื่อให้วงจรการสร้างสรรค์นี้เป็นกำไรให้กับทั้งคนผลิตผลงาน และคนฟังด้วย