ดินแดนคนบาปกับคำสาปกะลาสีใน The Lighthouse

สัปดาห์นี้กลายเป็นสัปดาห์ที่น่าตื่นเต้นอีกครั้งสำหรับคอหนังอินดี้และสาวกของค่าย A24 ที่ซอยมิลค์เราเคยเขียนถึงไปแล้วว่าเขาทำหนังจากความบ้าบิ่นของผู้ก่อตั้ง จนประสบความสำเร็จและมีผลงานที่ได้รับการยอมรับจากทุกเวทีประกาศรางวัล (อ่าน: ทำความรู้จัก A24 สตูดิโอหนังขวัญใจทั้งฮิปสเตอร์และออสการ์) เพราะหนึ่งในหนังที่เรารอคอยอย่าง The Lighthouse ได้เข้าฉายในไทยจนได้ ซึ่งต้องบอกไว้ก่อนว่านี่ไม่ใช่หนังเพื่อความบันเทิง แต่เป็นงานศิลปะที่นาน ๆ จะหาดูได้สักครั้ง จนเราอยากชวนให้คุณไปดู

 

 

 

The Lighthouse เล่าเรื่องโดยมีฉากหลังเป็นประภาคาร (ตามชื่อเรื่อง) และมีตัวละครเป็นผู้ดูแล 2 คน ที่ไม่ได้สนิทสนมหรือลงรอยกันเท่าไหร่ ซึ่งการต้องมาอยู่ร่วมกันในพื้นที่ห่างไกลที่แทบจะตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงนี้ ทำให้พวกเขาค่อย ๆ สั่งสมความโกรธขึ้ง ทั้งต่อสภาพแวดล้อมและต่อกันและกันทีละน้อย จนในที่สุดแล้ว การใช้ชีวิตกลางทะเลก็ไม่ได้น่ากลัวตรงคลื่นลมภายนอก แต่น่ากลัวตรงคลื่นลมในจิตใจของพวกเขาเองมากกว่า

 

"ถ้าฆ่านกทะเลจะโชคร้าย" ประโยคบอกเล่าที่ชายแก่บอกผู้ร่วมงานหนุ่มของเขา ถึงความเชื่อที่กะลาสีและนักเดินทะเลควรยึดถือ แม้ว่านกในดินแดนเปลี่ยวร้างแห่งนี้จะไม่เป็นมิตรกับคนเอาซะเลยก็ตาม ซึ่งสุดท้ายแล้วปมเรื่องที่ปูไว้ตรงนี้ รวมถึงความโชคร้ายที่ว่า ก็จะถูกเฉลยอย่างมีศิลปะในองก์ถัด ๆ มา

 

 

 

ขณะเดียวกัน ชะตากรรมของตัวละครก็อาจจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับ "คำสาป" หรือการอยู่การตายของนกทะเลเท่าไหร่นัก เพราะชายทั้งสองที่ต้องมาเผชิญหน้ากันในสถานที่แคบ ๆ แห่งนี้ ก็ต่างมีอดีตที่คลุมเครือและไม่น่าไว้วางใจเช่นกัน และเมื่อความไม่ลงรอยของทั้งคู่เริ่มมาถึงจุดแตกหัก มันก็ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนพวกเขาพร้อมที่จะทำร้ายกันถึงตายในทุกชั่วขณะ และความคาดเดาไม่ได้เช่นนั้นทำหน้าที่คุกคามความรู้สึกและตรึงความสนใจเราไว้กับหนังได้ดีจริง ๆ

 

สุดท้ายแล้ว เราตัดสินใจไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบหนังเรื่องนี้หรือไม่ แต่เรายอมรับว่าเป็นหนึ่งในชิ้นงานที่แหวกแนว ลงตัว และเป็นศิลปะอย่างยิ่ง เหมือนกับการได้เดินดูผลงานมาสเตอร์พีซในพิพิธภัณฑ์สักแห่ง แล้วจ้องดูมันอยู่สัก 2-3 ชั่วโมง ซึ่งเราก็จะไม่อยากอยู่กับมันนานกว่านั้นหรอก (/หัวเราะ) แต่เราจะเคารพมันในฐานะผลงานที่พยายามรวมเอาตำนานนักเดินทะเลมาบอกเล่าอย่างสละสลวยเป็นบทกวีขนาดนี้