เดือนนี้ดูจะเป็นเดือนที่น่าตื่นเต้นเป็นพิเศษสำหรับคนรักหนัง เพราะนอกจากจะขึ้นต้นเดือนมาด้วยชัยชนะของหนังเอเชียบนเวทีออสการ์แล้ว เดือนนี้ยังเป็นเดือนของหนังไทยเทศหลากหลายแนวอีกด้วย และเรื่องที่น่าจับตามาก ๆ ก็คือหนังที่บางคนเรียกว่าเป็น Call Me by Your Name แบบติสต์ ๆ หรือ Call Me by Your Name แนวพีเรียด (ซึ่งเราก็ไม่ได้เห็นด้วยกับฉายาเหล่านี้ซะทีเดียวหรอกนะ) อย่าง Portrait of a Lady on Fire ภาพฝันของฉันคือเธอ นั่นเอง
Portrait of a Lady on Fire เล่าถึงจิตรกรหญิงที่ต้องวาดภาพหญิงสาวผู้ไม่ต้องการถูกวาดภาพคนหนึ่ง ภายในช่วงเวลาไม่กี่วัน ทำให้เธอต้องเร่งทำความรู้จักกับ 'แบบ' ของตัวเองโดยเร็วที่สุด ตั้งแต่รูปลักษณ์ อิริยาบถ ไปจนถึงตัวตนความคิดจิตใจ และการเก็บรายละเอียดของอีกฝ่ายโดยตัวเดินเรื่องนี้เอง ที่ทำให้คนดูค่อย ๆ ได้สำรวจเลเยอร์และความเป็นมาของแต่ละตัวละคร ผ่านการสังเกต จับจ้อง ผ่านสายตาที่สบประสาน และเสมองไปทางอื่น
ความโรแมนติกอีกประการของเรื่อง นอกเหนือจากการจ้องมองกันและกันอยู่เงียบ ๆ ของตัวละครแล้ว คือการบอกรักโดยไม่เอ่ยคำว่ารักออกมาเลย แต่กลับระบายออกเป็นคลื่นความรู้สึกได้อย่างทรงพลัง และถาโถมเข้าใส่หัวใจคนดูอย่างไม่หยุดหย่อน
ความแปลกอย่างหนึ่งของผลงานชิ้นนี้คือการเลือกที่จะไม่ใช้ดนตรีประกอบ ซึ่งยิ่งทำให้เราจดจ่อกับท่าทีและคำพูดของตัวละครมากยิ่งขึ้น ขณะที่ เสียงคลื่นเสียงลมก็ถูกรับรู้และ 'มีตัวตน' ขึ้นอย่างน่าประหลาด ทำให้รู้สึกว่าหนังเรื่องนี้มันอยู่ในฟอร์มที่ควรจะเป็นที่สุดแล้ว และเป็นความหมดจดงดงามทางภาพและเสียงที่ไม่ค่อยเห็นกันบ่อย ๆ
สุดท้ายแล้ว Portrait of a Lady on Fire ไม่เพียงแต่พาเราไปรู้จักตัวละครเท่านั้น แต่ยังพาไปรัก ไปโหยหา ไปหยั่งรู้ความรู้สึกและมุมมองต่อความรักของตัวเอง ผ่านการจับจ้องความสัมพันธ์ในหนังด้วย นับเป็นความน้อยแต่มากทางศิลปะที่สร้างอิมแพกต์กับหัวใจได้อย่างมหาศาล สมกับที่เคยสร้างเสียงฮือฮาในเทศกาลหนังเมืองคานส์เมื่อปีที่ผ่านมา แถมยังเข้าชิงหนังยอดเยี่ยมและคว้ารางวัลบทยอดเยี่ยมในงานไปได้สำเร็จด้วย
Portrait of a Lady on Fire เข้าฉาย 20 ก.พ. ที่ HOUSE Samyan, Lido Connect, Bangkok Screening Room, โรงหนังในเครือ Major Cineplex บางสาขา (เฉพาะกรุงเทพฯ) และโรงหนังในเครือ SF บางสาขา (กรุงเทพฯ เชียงใหม่)
