ชาวซอยมิลค์เคยถามตัวเองกันมั้ยนะว่า วัยเรียนของเรานั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีหรือไม่ดี แล้วระหว่างทางที่เราเติบโตมาเป็นคนคนนี้ เราได้เคยไปรังแกใครหรือใครถูกรังแก ทั้งโดยที่รู้ตัวและไม่รู้ตัวหรือเปล่า
ที่เกริ่นมาอย่างนี้เพราะหนังใหม่ที่เข้าฉายบ้านเราสัปดาห์นี้อย่าง Better Days หรือ ไม่มีวัน ไม่มีฉัน ไม่มีเธอ ชวนให้เรานึกถึงตัวเองสมัยมัธยมมากเป็นพิเศษ แล้วก็ต้องยอมรับด้วยว่าหลายสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นของชีวิตเป็นกลไกหลักที่ขับเคลื่อนและหล่อหลอมให้ตัวตนวันนี้ของเราเป็นแบบนี้
Better Days เล่าถึงโค้งสุดท้ายของการเป็นนักเรียนมัธยมของเด็กกลุ่มหนึ่ง ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ที่จู่ ๆ การเสียชีวิตของเด็กสาวคนหนึ่งได้เปลี่ยนโมเมนตัมการใช้ชีวิตของคนรอบข้างไปโดยสิ้นเชิง และส่วนสำคัญของชีวิตที่เปลี่ยนไปคือวงจรการบุลลี่กันของวัยรุ่นเหล่านี้ที่แทบจะหาต้นสายปลายเหตุไม่ได้และแทบจะไม่มีใครใส่ใจพอที่จะหยุดยั้งมันด้วย
ที่สำคัญ หนังเรื่องนี้ไม่ได้พูดถึงการแกล้งหรือถูกแกล้งเท่านั้น แต่ยังพูดถึง "การไม่ทำอะไร" ของคนที่ไม่ได้ถูกจัดอยู่ในกลุ่มไหนอย่างชัดเจนด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้ พอมันถูกถ่ายทอดผ่านบทที่ยอดเยี่ยมและการแสดงที่ไร้ที่ติ ทำให้ Better Days กลายเป็นหนังวัยรุ่นที่ทั้งปวดร้าว ก้าวร้าว และสวยงามในตัวมันเองไปพร้อม ๆ กัน เป็นหนังที่นำความรู้สึกนึกคิดของวัยรุ่นมาคลี่ มาตีแผ่ได้สมจริงสมจังดีเหลือเกิน เหมือนมันพยายามพาเราย้อนกลับไปสู่อดีตของตัวเองและจ้องมองมันใกล้ ๆ จนเราแทบจะจับต้องมันได้เลยทีเดียว
ส่วนตัวแล้ว ถ้ามีหนังเรื่องนี้สมัยเราเด็ก ๆ เราก็คงจะไปไล่เปิดมันใส่หน้าทุกคนในโรงเรียน ตั้งแต่ครู ป้าขายข้าว เพื่อน พ่อแม่ผู้ปกครองที่มานั่งรอลูก ไปจนถึงสมาชิกในครอบครัวตัวเองเลยล่ะ เผื่อว่ามันจะช่วยให้ชีวิตใครดีขึ้นมาได้บ้าง หรือไม่อย่างนั้น มันก็น่าจะช่วยให้ใครคิดจะ "ทำอะไร" สักอย่างขึ้นมาได้บ้าง เพราะที่สุดแล้ว การไม่ทำอะไรเลยอาจจะเป็นการทำให้ผู้อื่นเจ็บปวดที่สุดก็ได้
Better Days เข้าฉาย 30 ม.ค. ไปดูหนังเรื่องนี้ แล้วมาช่วยกันหยุดวงจรการบุลลี่กันเถอะนะ
