ยำใหญ่ใส่ประเด็นชนชั้น (และความ Woke ทั้งหลาย) ไปกับหนัง Triangle of Sadness ที่หยิบโลกทั้งใบมาย่อให้เห็นผ่านกลุ่มคนบนเรือสำราญ

ฉายแบบสนีกพรีวิว (มีฉายเฉพาะรอบค่ำ) ไปสักพักแล้ว สำหรับผลงานคุณภาพจากเทศกาลหนังเมืองคานส์ Triangle of Sadness มันยอร์ชมาก ที่หลายเสียงคอนเฟิร์มว่า 'ต้องดู' และทำให้นึกถึงประเทศไทยเราอย่างน่าประหลาด ทั้งที่จริง ๆ แล้วมันจะเอาประเทศไหน สังคมไหน แทนค่าเข้าไปก็ได้

 

 

Triangle of Sadness เล่าเรื่องทริปเรือสำราญของกลุ่มผู้โดยสารไฮโซโบว์ใหญ่ ที่สำรวจทั้งชีวิตและลักษณะนิสัยของเหล่าผู้โดยสารเอง รวมถึงลูกเรือ ซึ่งที่พีกสุดคือตัวกัปตัน ที่ไม่ทำหน้าที่อย่างที่ควร จนเรือฝ่าพายุไม่ได้ ผู้คนพากันเมาคลื่นลม แถมออนท็อปจากความอับโชคทั้งหลาย ยังมีโจรสลัดมาบุกเรืออีก

 

 

นอกเหนือจากความคมคายเหนือชั้นของเส้นเรื่องบนเรือแล้ว ครึ่งหลังของเรื่อง ที่เล่าถึง 'ชีวิตหลังจากทริปบนเรือ' ยิ่งจิกกัดได้แสบ ๆ คัน ๆ กว่าเดิม คือยำใหญ่ทั้งประเด็นชนชั้น ชาติพันธุ์ เพศสภาพ รวมไปถึง 'กลไกอำนาจ' ที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามสภาพสังคม ณ ขณะนั้น ๆ และที่ว้าวสุดคือพาร์ตที่เล่าถึง 'อำนาจที่เปลี่ยนมือ' นี่แหละ เริ่ดเวอร์ สไตลิชเวอร์

 

 

สรุปคือไร้สติมาก บันเทิงมาก การเมืองมาก ใกล้ตัวมาก นานาชาติมาก และไทยมาก เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วจ้า!